Fink Fink 2

bir küçük kuş kalbim
telden kafeslerin içinde
yeşil yaprakların uzağında
kırların uzağındayım şimdi

Michele’nin karisi kahveleri getiriyor, Fatih ne kahveye ne de kahveyi getirene bakiyor. Fatih beni suzuyor.

Bir ara yine kendi aralarinda konusuyorlar, gulusuyorlar bagirisiyorlar. Ama Fatih’in bir gozu hep bende. En sonunda “Michele, bu ne guzel ispinoz” diyor. Michele de “Istiyorsan al” diyor.

Kucucuk bir karton kutunun icinde kucucuk deliklerden nefes alarak Fatih’in evine variyoruz. Ambra, kahramani fok olan bir film izliyor, fokun adi “André”. Kutudan cikip yeni kafesime girdigimde Ambra benim kafamin renkleri ile fokun kafasinin renkleri arasinda ki benzerlegi farkedip benim adimi André koyuyor.

Cok buyuk ve tertemiz bir kafes,. Kafesin alti kumla kapli. Sivrisinekler beni rahatsiz etmesin diye Fatih kuma sardunya kokulari damlatmis. Michele’nin kafeslerinde ki gunlerden sonra kendimi sarayda hissediyorum.

Fatih az anasinin gozu degil. Bana cok iyi bakiyor. Kirlarda nasil yasadigimi, neler yedigimi, neleri sevdigimi biliyor. Ilkbaharda bana tohumlar cimlendiriyor. Nereden buluyorsa ari larvalari buluyor.

Ben zevkten dortkose en guzel sarkilarimi otuyorum. Cosetta sabahlari benim sesimle uyanmaktan rahatsiz Fatih’e “Gotur bu teneke gurultusunu, rahat rahat uyuyamiyorum” diyor. Ben cok uzuluyorum sarkilarimi guzellestiriyorum ama fayda etmiyor.

Fatih asik. Fatih herseyi seviyor. Kuslari seviyor, cicekleri seviyor, baliklari seviyor, sanati seviyor, kadinlari seviyor, kavga etmeyi seviyor. Fakat en cok benim Fink Fink icin soyledigim karsiliksiz ask sarkilarimi seviyor. Bu sarkilarda hersey var. Su sesleri, yaprak sesleri, akasyalarin cicek acarken cikardiklari sesler var. Bu seslerde agustos boceklerinin sanati, karincalarin isciligi Fink Fink’in yuva yapaken cikardigi sesler var. Bu seslerde mevsimler, mevsimlerin renkleri, mevsimlerin sicagi, mevsimlerin sogugu, mevsimlerin kokusu var. Bu seslerde hissedilmek, hissetmek, bugun var olup yarin olmamak var. Fatih sabahlarin korlerinde uyanip beni dinliyor. Bu seslerde onun cocuklugu, golleri, okulu kaytarmalari, lastik cizmeleri, ilk ask siirleri, yabani su sumbulleri, poyrazlar, lodoslar, lodoslarin kopuklu dalgalarina dokunan martilar, bogurtlenler, guvemler, kuzukulaklari, badem caglalari var. kirlardan dondugunde tepside buldugu annesinin yufka yufka actigi sicak ispanakli borek var.

Hic kimse, Cosetta da bu sesleri duyamiyor. Bir sabah gelip kafesimin kapisini aciyor. Ben saskin. Biraz da Fatih’e ayip olmuyor mu? Diye arkama baka baka ucup Piazza Vittorio’daki lubnan sedirinin en ust dalina konuyorum. Ne goreyim: Karsimda cocukluk askim Cink Cink var. Seviniyorum. Hem de biliyorum ki Fatih bana kizmayacak.

her seferinde böyle başlıyorum hayata
her seferinde yanlışlarla

ve her seferinde böyle aşık olurum
ne olur Fink Fink
beni bağışla

HAYAT BU, BELLI MI OLUR !

Roma hava alanini o kadar cok severim ki, ne hayatimda ilk defa overbooking yuzunden ucak kacirmis olmak, ne de beraber oldugum iki doktor arkadasimin hic bitmeyen homurdanmalari keyfimi kacirabilir bu sabah. Evet kongreye gec kaliyoruz, evet ilk ucak taaaaa saat onikide, evet ustelik onda bile yedekteyiz ama oldu artik. Biz gelmiyoruz diyorlar, cocuklasmayin gidip guzel bir kahve icelim ve vitrin bakalim diyorum. Mis gibi kokan espresso ve elma recelli kruvasanlar dunyaya daha olumlu bakmamiza yardim ediyor ve kendimizi heryil ortalama 32 milyon kisinin gectigi bu parfum kokan havaalaninda, yunlerin, ipeklerin, kasmirlerin, derilerin, parfumlerin, rujlarin, sapkalarin, eldivenlerin ve tabii ki ayakkabilarin rengarenk dunyasina atiyoruz.

Milano havaalaninda hayatimizin rutininde yer almayan bir de luksumuz var. Soforumuz hosgeldiniz diyerek arabanin kapilarini aciyor ve Milano’dan Lago Maggiore (Buyuk Gol)’ye dogru yola cikiyoruz. Yolculugumuz yaklasik 1 saat suruyor ve masal kitaplarindan firlamis izlenimini veren Stresa’ya ulasiyoruz. Hemen ustumuzu degistirip kongre binasina gitmemiz gerek ama odamdan gozuken manzaraya dayanamiyorum, sezlonga uzanip 1 saat ruhumu dinlendiriyorum.. Oylesine sessiz ki ortam, sessiz diye dusunmek bile gurultu yaratiyor.

Ben dersimi evde calistigim icin biliyorum, Lago Maggiore sadece Italya’ da kalan kismi dikkate alindiginda Italya’nin en buyuk golu degil. Golun 1/3’u Elvetica Konfederasyonu sinirlari icinde. Borromee adalari uclusu (Isola Madre “ana ada”, Isola Bella “guzel ada” ve Isola dei pescatori “balikcilar adasi”) dunyanin heryanindan binlerce turisti ulkenin bu uzak noktasina getiriyor.

Elimdeki programda aksam yemegini balikci adasinda yiyecegimiz yaziyor. Sadece biran icin, kendimi sansli bir kedi gibi hissediyorum ve aksam yiyecegim baliklari dusunurken, gerine gerine ilahi tembelligin tadini cikartmak istiyorum ama, ne yazik ki Mehtap halime donup, topuklu ayakkabilarim ve olabildigim en profesyonel halimle kongreye dogru yola cikmam gerekiyor.

Kongre cok renkli, cok yuklu, cok tartismali ve cok kosusmali geciyor herzamanki gibi. Aslinda Italya’da ilk kez uygulanan bir yontemin ve bu amacla ilk kez kullanilan bir aletin uygulama grubu sorumlusu olarak orada olmam gerekiyor ve oldukca heyecanli ve gerginim ama aklim biraz da disarda kaliyor. Tartismalar uzadikca uzuyor, hava karariyor. Sadece otele kosacak, dus alip yemek icin hazirlanacak kadar kisa bir zaman kaliyor bana.

Balikcilar adasinda, deniz mahsullu risotto ile baslayan yemek gec saatlere kadar suruyor, falanghina sarabi iciyoruz, sonra Dr. Gargiullo’nun dogum gunu oldugu anlasiliyor ve teknede acilan sampanyaya otelde ikinci bir sise ekleniyor ve eglenmek icin hicbir firsati kacirmayan Italyan’lara birkez daha hayran oldugumu bildirip uyumaya gidiyorum.

Sabah kahvaltisini tek basima yapip kendimi erkenden Stresa sokaklarina birakiyorum.
Demir cagina kadar uzanan tarihi, uzerinde Celtiklerin, Romalilarin, Isvicrelilerin, Avusturyalilarin biraktiklari izlerle dopdolu bu masalsi kasabada, siyah pantolon ceketim, topuklu ayakkabilarimla cok yabanci kaliyorum sabahin bu saatinde.

Ustumde ates kirmizisi upuzun, kabarik bir elbise olsa, omuzlarimdaki yunlu sala sarilmis, alti atin cektigi bir arabayla, sagdaki fotograftaki evde yasayan sovalye sevgilime hoscakal demeye gitsem tabloya daha uygun olurdum gibi geliyor bana, ama kirmizi uzun bir elbisem olmadigi gibi, o evde hangi sovalye yasiyor bilmiyorum.

Bu arada sehir de yavas yavas uyaniyor. Vitrinler aciliyor, essiz incelikteki danteller, uclari rahibe isleriyle bezenmis carsaflar, zarif boyunlari susleyecek mucevherler, altin varakli aynalar, tablolar, porselen biblolar yeniden gune cikiyorlar.Kendime her gittigim sehirde yaptigim gibi, bir baykus biblosu aliyorum alelacele.

Ben Italya’yi seviyorum. Asla anlayamadigim ve bazen anlasamadigim yanlari olsa da, Italyanlari da seviyorum. Encok, hayati hafife alabilmelerine, gerginlikleri uzun surdurmemelerine, kendilerine vakit ayirabilmelerine, yaraticiliklarina, sergilediklari herseyi bir gorsel solene donusturmelerine hayranim. Sergiledikleri sadece makarna bile olsa....

P.S: Bu yazidan da anlasilacagi uzere, ben gezi yazisi yazma yetenegi olmayan biriyim. Gorduklerim degil de, hissettiklerim giriyorlar hep satirlara.. Eniyisi siz klasik Roma-Firenze-Siena-Milano-Venedik degil de bir Lago Maggiore gezisi planlayin.. Cok hosunuza gidecek, eminim.. Valizinize kirmizi tafta bir elbise de koyun her ihtimale karsi.. Hayat bu, belli mi olur..
Mehtap Pasin Gualano

Roma’28/09/2007

hüznüme hüzün katıyorum...

Bugünlerdeki aşkım hüzün... hüznüme hüzün katıyorum, hüzünlendikçe özlemim artıyor, özlemim arttıkça daha çok aşık olup daha çok dinliyorum...

Onunla ilk ne zaman ve nerede tanıştık tam hatırlayamıyorum ama 1991-1992 sergimde sürekli onun müziklerini dinlettiğime göre epey zaman olmuş tanışalı... Bunca yıldır hiç bıkmadan, hiç sıkılmadan ve ilk günki aşkımdan hiç eksilmeden hep aynı coşku, aynı hüzünle buluşmaya devam ettik.

Farklı dilleri konuşuyoruz, sözlerini anlayamıyorum ama çok derinden hissediyorum. Her nefesi her tınısı yüreğimin derinlerine işliyor. Sesindeki özlem benim özlemim, sesindeki acı benim acım, yüreğinden kopup gelen name benim de yüreğimden birşeyler koparıyor...

Arada bir mola veriyorum, biraz keyif depoluyorum, kendi kendime salınıyorum mırıldanıyorum Cesaria Evora ile birlikte, ama sonra gene tutkuyla ona dönüyorum ve aşkla dinlemeye devam ediyorum Amalia’yı...

Birkaç sene önce öldüğünde sanki çok yakın bir dostumu kaybetmişcesine gözlerimden yaşlar süzüldüğünü hatırlıyorum, aynı duyguyu bir de henüz 10 yaşlarında bir çocuk iken Louis Armstrong için yaşamıştım, zannedersiniz ki oyun arkadaşımı kaybettim... hala anlam veremem bu zamansız duyguya...

Amalia için o gün Portekiz’de tüm işyerleri tatil edildi, ulusal yas ilan edildi, devlet töreni ile yolcu edildi. Tüm fadolar onun için seslendirildi... Bu kez yolcu edilen denizciler değildi... Aşklarını, sevgililerini, kardeşlerini, babalarını denize yolcu eden kadınların özlemini, dönemeyenler için isyanlarını, ağıtlarını, aşklarını seslendiren, yüreklerinden taşanları dile getiren fadista kraliçesi Amalia Rodrigues idi bu kez yolcu edilen... Portekiz’in kendi küçük, sesi büyük Edith Piaf’ı...

Genellikle doğaçlama söylenen, alın yazısı anlamındaki fadolar, açık denizlere giden ve birdaha evlerine dönemeyen denizcilerin eşlerinin, sevgililerinin özlemini, aşkını dile getiren ağıtlar... içlerinde yoğun hüzün, acı ve özlem duyguları taşıyor... fado barlarda, fadistalar sahneye çıkıpta ezgilerine başladığında herşey susuyor, çatal bıçaklar bırakılıyor ve sadece havada özlem dolu hüzün asılı kalıyor...

Son haftalarda yine Amalia ile aşkım coşuyor... Yine yüreğim hüzün doluyor, yine uzaklardaki, çok uzaklarda yüreğimin derinliklerindeki ilahi aşkıma özlemle yüreğim kabarıp kabarıp coşuyor...

Müzik ilave etme fikrini verdiğin için teşekkürler Sevgili Brajeshwari :)

ve bir tane daha;
http://www.youtube.com/watch?v=HKEvl7YC278&mode=related&search=