hayatın içinde mi dışında mı...

Hangisi doğru? Hayatın içinde varolup, kaybolmamak, herşeye – tüm kaoslara rağmen yol alabilmeye çalışmak için sürekli mücadele etmek mi yoksa herşeyden, hayattan izole olup, kabuğuna çekilip korunmaya çalışmak ve olduğun yerde hazır lokmaları bekleyip ilerlediğini sanmak mı...

Evet, hayat kolay değil, sürekli mücadele gerektiriyor, sürekli dikkat gerektiriyor... Ama bu mücadele ve dikkat değil mi insanı insan yapan, köklendiren, güçlendiren...

Havuzda yüzmek, hayatta kalmak kolay ama önemli olan okyanusta, dalgalarla boğuşarak hayatta kalabilmek değil midir... insanı insan yapan güçlendiren de bu dalgalar değil midir...


Hayatın içinden çıkıp, yarattığımız havuzda rutin bir döngünün içinde kalıp, emek sarfetmeden, çaba harcamadan bilgi lokmalarını alıp çiğnemeden yutmak insanın kendisine de bilgiye de yaptığı en büyük haksızlık değil midir... Emek harcamadan yaşanan hayat ne kadar hayattır, emek harcamadan edinilen bilgi denenmezse – çiğnenmeden yutulan lokma ne kadar yararlıdır...

Hayat – bilgi hepimize, herkese ait... Sırası gelen herkes, sırası geldiğinde yaşaması gerekeni yaşıyor, alması gereken bilgiyi alıyor eğer havuzda olmanın verdiği mahmurluk yerine okyanusta olmanın dikkat ve uyanıklığını yaşıyorsa, farkındaysa... Ve yaşadığı deneyim, aldığı bilgi o kişinin yolunu açıyor ve ilerletiyor... Hayatın dışına çıkıp, mahmur mahmur havuzda debelenmek ise bir arpa boyu yol bile ilerletemiyor ne yazık ki...

Yok mudur bu ikisinin ortası?
Hem hayatın içinde hem hayatın dışında, dengede kalmak mümkün değil midir?
Hayatın içindeyken, okyanusda dalgalarla mücadele ederken hayatın dışında kalabilmek, dalgalardan en az zararla ve güçlenerek çıkabilmek... çok mu zor?
Hayır hiç değil...
Korkularından, öfkelerinden, hırslarından yani yüklerinden arınmış hafiflemiş ve paylaşmayı, vefayı bilen kişi zaten hayatın içinde gibi olsa da aynı zamanda aslında hayatın dışında değil midir...
Yükler varsa havuzda debelenmek ya da okyanusta mücadele etmek neyi değiştirir, sadece yeni dalgalar yaratır, dalgalara dalga katar, boşa güç harcatır, enerji tükettirir...


Yüklerinden kurtulmayı başarabilen, hafifleyen ise havuzda da denizde de okyanusta da olsa dinginliği ile suları durultur ve uçar gider...

Yaşayıp, farkeden, düşünen, çözüm üreten ve yaşamına aşkla adapte eden gelişmeye açık değil midir? Hazır bilgiyi yaşamadan kopyalayan ise ancak anlık ve sadece bir arpa boyu yol almaz mı?
5 Nisan 2007

HIC KEYFIM YOK...

“Guzel gun sabahindan belli olur” derler Italyanlar. Olumlu bir cumle gibi dursa da, kotu giden gunler icin kullanilan bir deyimdir daha cok. Iste benim de gunumun nasil gidecegi, sabah uyanir uyanmaz, daha dun evimize gelen 3 kucucuk baligin cansiz govdelerini bulmamla belli oluyor. Her bir akvaryumun onunde dakikalarca durararak, herbirinin rengine, pullarina , nasil yuzdugune bakarak alip, sevincle eve getirdigimiz baliklara Federico, ALEX, FOX ve MAX isimlerini veriyor, gece yatmadan once “sakin korkmayin, ben yan odada uyuyorum” diye onlarla konusuyor.. “Biz neyi yanlis yaptik?, Federico uyaninca ne olacak?, baliklari nereye saklasam? diye dusunurken, kahve makinesini ciplak elimle tutuyorum ve once elim sonra da hizla ictigim kahve yuzunden dilim yaniyor.

Sacim duzene girmiyor, etegimin dugmesi kopuyor, Federico hickira hickira agliyor.. Oglum hic uzulmesin, hic aglamasin istiyorum. Bu baliklarin, Federico yesin diye gozunun icine baktigimiz levreklerden bir farki yok aslinda biliyorum ama ben levreklere de, tavuklara da, ineklere de uzuluyorum zaten..Budist dadimiz, onlarin tekrar dunyaya doneceklerini soylemege calisiyor Federico’ya ve o aglamaya devam ediyor.

Yagmur yagiyor. Genel grev yuzunden trafik karmakarisik Roma’da. Ben grev yapamiyan bir bolumde calisiyorum ve bu kesmekeste ise gec kaliyorum. Ise gec kalinan nadir gunlerin hepsinde oldugu gibi, bolum baskani beni kapida karsiliyor. Benim yuzum onunkinden daha asik. Cafeteryanin kahvesi herzamanki gibi yanik kokuyor. Konusmamiz gergin ve hergunku akiciligindan uzak geciyor.

Ogleden sonra Federico’yu yuzme havuzuna goturuyorum. Yol boyunca sessizce Elton John dinliyoruz. Ogretmeni butun gun soz dinlemedigini, yemegini yemedigini ve gunu siniftaki dolabin icinde oturarak kapadigini soyluyor. Daha dogrusu sikayet ediyor. Butun sikayet gunlerinde oldugu gibi, sadece dinliyorum ve ben icimden hep oglumu savunuyorum. Havuz cok kalabalik. Elime bir fincan cay alip, buyuk camekanin arkasinda oturup, Federico’yu seyrediyorum. Aslinda seyredemiyorum.. Yuzlerindeki boyalarla bizim evi badana edebilecegimiz annelerden olusan bir grup gelip tam onume dikiliyorlar. Onlarin popolarina bakmak istemiyorum hic. Elime metrolarda bedava dagitilan gezeteyi aliyorum. Haberler cok korkunc. cok uzucu, cok can sikici. Yanima Federico’nun grubundan Riccardo’nun babasi oturuyor. Riccardo’yu hep o havuza getiriyor, karisi da supermarkete gidiyor. “bana guvenmiyor alisveris konusunda diyor” ve her zaman oldugu gibi, MTV’de yayinlanan bir alman dizisindeki turk ailenin salakliklarini gulerek bana anlatiyor. Herzaman oldugu gibi dinlemeden bakiyorum yuzune. Kucuk oglunu camdan izleyen babalardan biri, agular, gugular yolluyor iceriye. Yerinde zip zip zipliyor, yuzuyormus gibi yapiyor, ellerini cirpiyor, garip sesler cikariyor. Icerde, aksamin bu vaktinde niye suyun icine kondugunu belli ki anlamayan oglu, bir de ustune ustluk babasinin cirpinislarini gorunce iyice sersemleyip, etrafina bos gozlerle, hatta biraz da alik alik bakiyor.

Antonio isini erken bitirmis, o da havuza geliyor. Ben eve donuyorum diyorum, isterseniz pizza yiyip gelin bu aksam eve. O nedensiz gibi duran butun keyifsizliklerin bir sebebi oldugunu bilecek kadar taniyor artik beni. Onemli mi diye soruyor?.. Hayir degil diyorum..

Hava soguk, yagmur sinsice yagiyor. Yani yagdigini gormuyorsun ama islatiyor. Federico’nun kumlu park adini verdigi cocuk parkinin onunde durduruyorum arabayi. Cocuksuz cocuk parki, kumlarin uzerindeki kucuk su birikintileri ve salincaklarin zincirlerinin gicirtisiyla huzun dolu. Arkadan semtin en buyuk supermarketinde zamansiz asilan Natale isiklari pirildiyor. 1.5 ay var Natale’ye.. Ama onlar bizi simdiden dusunmeye ve almaya zorluyorlar. Beklemeye ne gerek var, heyecana ne gerek var, simdiden basla alisverise diyor isiklar goz kirparak.

Eve donup, turk gazetelerine bir goz atiyorum. Saadet tepesini Suudilere satmisiz, birilerine daha devlet nisani vermisiz, telecom grevi devam ediyormus.. Iyi hicbirsey yazmiyor gazeteler..Uyesi oldugum bir sitede yazdigim bir elestiriye bence terbiye sinirlarini zorlayan bir cevap geliyor. Kiziyorum ama o kadar ofke dolu yazilmis ki, anlasilmayacagimi bildigim icin cevap vermek geregi duymuyorum. Koltuga oturup, butun keyifsiz anlarda yaptigim gibi ayaklarima bakiyorum.

Ayaklarima bakiyorum ve dusunuyorum.. Benim yasamim cok sik soylendigi gibi bir puzzle degil. Oyle birbiri icine gecen, birbirini tamamlayan parcalari yok.. Benim yasamim bir ebru gibi.. Bazi gunler yesiller, pembeler, morlar cikiyorlar on plana, bazen birlikte kahvelere, grilere, bejlere donusuyor gunler. Butun olumluluguma, butun gercekciligime ragmen, kimi gunler tekbir soze feda oluyor aydinligi gunumun. Ogrendigim hicbirseyin faydasi olmuyor keyfimi geri getirmeye.. Alisverise kosmanin, kuafore gitmenin, bir arkadasi aramanin filan da etkisi yok biliyorum. Bekliyorum sessizce, geldigi gibi gitmesini bu “blues”’un.. Kendimi serbest birakiyorum bazi gunler huzunlu olmaya, kizgin olmaya, kirgin olmaya.. Bazen keyifsiz olmaya da hakkim var diyorum, onemsiz seyler icin bile olsa.. Bazen… Sadece bazen..

Federico elinde butun kitir taraflari yenmis, soguk, esnemis bir pizza parcasi ile iceriye giriyor. “Annecim, bak bunu sana ayirdim “ diyor. Mmmmm.. Bayilirim soguk pizzaya diyorum.. Siki siki sariliyorum ogluma…

Yarin guzel bir gun olacak biliyorum. Roma’da sagnak yagis bekleniyor diyor televizyon haberleri, ama icimde isitmeye hazir bir gunes varken, disarda ne yagarsa yagsin, onemi yok.. Yarin guzel bir gun olacak.. Biliyorum..

Mehtap Pasin Gualano
Roma' 14/XI/2007

Gökhan

Köpeğim Pele ile birlikte Basınköy’de gezinirken, liseden arkadaşım Gökhan’ı görüyorum, selamlaşıyoruz. Pele hemen Gökhan’ın üzerine atlayıp, şapır şupur yalamaya başlıyor. Gökhan Pele’ye kızacağına “bu köpek çikolata kokuyor” diyor. Çünkü Pele KLM’de çalışan Güngör Ağbey’in köpeği Cici ile birlikte aynı kulübede kalıyor. Cici’nin boynunda parazitlere karşı takılmış, o tarihlerde Türkiye’de pek bilinmeyen kokulu, plastik bir tasması var. Çikolata kokusu Pele’ye Cici’den geçme. Başka alemlerde boşanmalara neden olacak bu başkasının kokusu sayesinde benim Pele’nin de parazitleri yok.

Kayan toprağın yaptığı uçurumun kenarından ayaklarımızı sarkıtmışız. Arada bir Pele’yi yanımızdan uzaklaştırmak için aşağılara doğru taş atıyoruz. Av köpeği olan Pele uçurumdan inecek bir yol bulup her defasında taşı bize getiriyor. Arkamızda Yaşar Kemal’in, Mim Uykusuz’un, Çetin Altan’ın, Umur Talu’nun ve şimdi çok ünlenmiş daha nice gazeteci ve yazarın o zamanlar kooparatif olanakları ile sahip oldukları Basinköy’un evleri; önümüzde yılan gibi kıvrılarak göl ile denizi birbirine bağlayan dere: derenin üzerini ayna gibi aydınlatan ve göle kadar uzanan bir ışık; ışığın hemen arkasında kararmış tepelerle bütünleşmiş fabrikalar, fabrikaların bacalarından tüten siyah bulutlar, batan güneş ve onun kızarttığı gökyüzü var. Böyle anlarda herkes kendi iç dünyasına kapanır. Herhalde Gökhan Emine’sini ben Nesrin’imi düşünüyorum.

Basınköy ile bizim okulun arası herhalde iki kilometre kadar. Arada o zamanlar İstanbul’u Avrupa’ya bağlayan tek yol E5 var. Diğer adı da Londra asfaltı. Gökhan ve arkadaşları hergün o asfaltı geçerek okula geliyorlar. Yüzlerce binlerce defa geçilen yolu o gun Gökhan geçemeyip bir kamyonun altında can veriyor. Bütün oğrenciler yıkılıyoruz, en çok Emine ağlıyor. İlk aklımıza gelen, olayı protesto etmek ve oraya bir üst geçit yapılmasını istemek oluyor. Gidip Londra Asfalti’nın trafiğini kesip, yerlere oturuyoruz. Kendiliğinden oluşan eylemlerin hesaplanamayan yanları olur, bu defa bu hesaplayamadığımız şey bizim yararımıza oluyor. Ortasında gidiş-geliş trafiğini ayıran hiç bir engel olmadığı için birbirlerini sollayan şöförler asfaltın İstanbul tarafını da, Avrupa tarafını da tıkıyorlar. Polis bizi dağıtmaya bile gelemiyor. Biz kendimiz dağıldıktan altı saat sonra asfalt trafige açılıyor.

Bir gün sonra okul müdürümüz Ali Yılmaztürk okul çıkışında benzer bir eylemin olabileceğini sezip beni aramaya başlıyor. Ben de onun beni arayacağını sezdiğimden okulun içinde saklanıyorum. Eğer beni ikna ederse, ya da dışarı çıkmamı engellerse eylemin yapılamayacağını biliyor.

Tam son zil çalıp herkes okulun önunde toplanınca ben de ortaya çıkıyor topluluğun önüne geçiyorum, asfalta doğru yürümeye başlıyoruz. Trabzonlu Ali Yilmaztürk, baba adam. Eylemimizi engelleyemeyeceğini anlayınca o da benim yanıma gelip ogrencilerini yanlız bırakmıyor. Hep birlikte tekrar yolu kesip bir önceki günkü eylemimizi tekrarlıyoruz. Kararlılığımızı ve haklılığımızı anlayan İstanbul Valisi; Küçükçekmece Belediye Baskanı’nı, Müdürümüz Ali Yilmaztürk’ü ve içinde öğrencilerden oluşan bir grubu valilige kabul edip üst-geçit yaptıracağına söz veriyor. Ve bu söz tutulup üst-geçit yapılıyor.

Bir kaç Avrupa şehri gordükten yıllar sonra, E5’in üzerine yaptırdığımız bu ilk üst-geçite ve arkasından bütün E5’i kaplayan benzerlerine bakıp çirkinliklerinden utanırdım. Fakat bir gün bir sokak köpeğinin bile bu köprüyü kullanarak asfaltın karşısına geçtiğini görünce kendimi avutmuştum. Neyse, şimdi bu çirkinliği başkaları da farketmişler, bütün bu köprüleri estetik olarak daha güzel ve bir örnek yapmaya baslamışlar.

Bak Berrin aklıma neleri getirdin.

Işıklar içinde yat Gökhan.