AH GÜZEL ALLAHIM BU RUH SANA EMANET...

YILMAZ ÖZDİL/ sabah gazetesi

Cumartesi ve ertesi...

Ev kadınları otobüs kaldırıyor, Bakırköy'den, günübirlik... Merter'deki konfeksiyon işçileri, minibüsle gidiyor... Beşiktaş çarşıda otomobillerle konvoy hazırlamışlar, bu gece yola çıkıyorlar, kornalarla... Aynı anda İzmir Karşıyaka esnafı, marşa basıyor... Kadıköy'de mobilyacı, dükkanına bayrak asmış, bir de afiş, "14 Nisan'da Ankara'ya..." Samsun'dan bir eczacı mesaj göndermiş, "eşim ve kızımla gidiyorum" diyor. Antalya'dan bir avukat, "oğlumla oradayım..."

Yıldız Teknik, Ege, Kocatepe, Onsekiz Mart, Kocaeli, İnönü, Karaelmas üniversitelerinin öğrencileri, bu yazının kaleme alındığı saatlerde isim topluyordu, kaç otobüs lazım olduğunu belirlemek üzere... Galatasaray Lisesi'nden 16 yaşında bir öğrenci, mutlaka yazmamı rica etmiş, "babam vefat etti, annem gelemiyor, arkadaşımın babasıyla gidiyoruz."

Yabancı basın, "dünyada bu haftanın en önemli olayı" olarak gösteriyor.Türk basını? Göstermemeye devam ediyor.

Reuters ajansı, tüm dünya gazetelerine bir fotoğraf servis yaptı... Anıtkabir'de genç bir anne, kucağında 2-3 yaşlarında bir bebe... Fenerbahçe forması var bebenin üstünde... Sırtında "Mustafa Kemal" yazıyor. Fotoğrafın başlığı şu: "Türkler Ata'larına koşuyor."

Paul de Bendern isimli gazeteci... Analiz yapmış, "bağımsız Türkiye'yi kuran, Türkiye'yi Avrupa tarzı demokrasiye dönüştürme amacıyla radikal sosyal reformlar yapan Atatürk'ün, Türklerin kalbindeki yeri, benzersiz... Mustafa Kemal, Türkiye'yi birarada tutan yapıştırıcı."

**************

Bu yazıyı okurken yanaklarımın ıslanmasına engel olamadım, hiçbirşey olmasa da yüreklerimiz bu umuda aç olduğu için belki... Belki de inançla, aşkla, sevgiyle harekete geçildiğinden, umudun-sevginin birleştirici gücünü hissetmekten, “sevgiyle yapılan herşey mükemmeldir, sevgiyle yaşanan heran ölümsüzdür..." e inandığımdan...

Ve 1 hafta önceye gittim... 4 Nisan Çarşamba akşamı, MEB Şura Salonu, Sevda Cenap And Müzik Vakfı, 24. Ankara Müzik Festivali açılış konseri... Yoğun güvenlik önlemleri var, Cumhurbaşkanı katılacak...

Konsere az zaman kaldı, konuklar yerlerini aldı ve sahnenin yanındaki kapı açıldı, korumalar, basın mensupları yerlerini aldı... ve tüm bunlar saygılı bir sessizlik içinde, özlediğimiz şekli ile, kaos – kargaşa - itiştirme olmadan gerçekleşti...

Kapıda bir bey ve anonsu “Sayın Cumhurbaşkanımız”.......

Saygı ve sevgi dolu bir sessizlik içinde herkes ayağa kalktı ve alkışlar, alkışlar.... Orkestra elemanları ayakta ve hazır, şef hazır gözleri ile takip ediyor... Cumhurbaşkanımız ve zarif eşi yerlerini aldığı an şefin bageti havaya kalktı ve İstiklal Marşının ilk notaları ile yanaklarım gene ıslanmaya başladı... Gözlerimi yukarı kaldırdım, tam sahnenin üstünde kocaman bir “K. Atatürk” imzası...

Yaşlar artarken tek söyleyebildiğim “Ah Güzel Allahım, bu ruh sana emanet...”

Ah İstanbul

Ben yaşadığı yeri sevemeyen biçareyim. On yıldır İstanbul'da yaşıyorum, bütün gerçekliğiyle. Büyük metropol, dünyanın en güzel şehri, eşi benzeri yok tanımlamaları aslında gerçek eğer halka karışmayıp, ulaşımını helikopterle yapıp, bir de boğazda yalıda yaşıyorsan İstanbul için söylenenler doğru. Ben yukarıda yazılanların hiçbirine sahip değilim, üstelik sıkı bir Ankara'lıyım. Aslında son geldiğimde artık Ankara'da da yaşamak istemediğimi fark ettim, bana İstanbul'dan daha yabancıydı. Ama Ankara'lı olmanın insanın kişilik kalitesini arttırdığını söyleyebilirim. Ankara'da insanlar kültürlüdür, insana ait iyi özellikleri belirgindir, malesef İstanbul , insan da var olan kötülükleri ortaya çıkartırıyor.

Ben safımdır, her sene İstanbul için söylenilenlere kanarım onu sevmeye çabalarım. Bu sene İstanbul'da denizle haşır neşir olmaya karar verdim. Haşır neşir derken yanlış anlaşılmasın, sadece yüzeyinde giden araçların aracılığıyla.A slında amacım yelken yapmayı öğrenip kızımla marmara'ya çıkmak. İlk gün heyecanla , marinaya gidildi. Teknede kendini bilmez ben, bu işte bana önayak olan komşumuz Tankut, Tankut'un evlilik kaçkını arkadaşı Sidar, Sidar'ın deniz aşığı arkadaşı Devrim. Teknenin adı Didoş, Devrim'in eşinin adı. Devrim çiçek çocuk havasında, saçları seyrelmiş, beyazlamış, uzun atkuyruğu, gözlerinde yuvarlak küçük güneş gözlükleri. belliki olayları sevgi eleğinden geçiren bir arkadaş. Onunla konuşurken John Lennon İmagine şarkısıyla fonda müzik yapıyor. Sidar, Akut vari bir şahsiyet o da iyi . O gün çölde safari tadında giyinmiş , safari Tankut zaten daha önceden tanıdığımız komşu dostumuz.

Bu birbirinden alakasız kişilerin oluşturduğu topluluk denize açıldık, açıldık derken yanlış anlaşılmasın kara yüzme mesafesinde.İ şte tam o noktada rüzgar bayıldı, denizde kıpırtı yok hali. Bizim yelken öğrenebilmemiz imkansız ama ortam çok iyi. Bahar güneşi yüzüme vuruyor, kıştan çıkmış kemiklerimi ısıtıyor, uzaktan sisler arasında adalar görünüyor, uzaktan vapurlar geçiyor.... işte tam o anda zaman benim için yavaşlıyor, bütün koşuşturmalar karada kalıyor, ben artık farklı bir boyuttayım. Sidar haziranda evleneceği müstakbel eşinin, babasından bahsediyor, Tankut ahşap tekne yaptırıp farklı kültürel turlar yapmak istiyor, Devrim hadi birkaç düğüm öğrenelim, diyor fonda John Lennon şarkı söylüyor ......... Bu durağanlık birkaç saat devam ediyor. Ama belli ki rüzgar bizi istemiyor. Karaya dönüyoruz . İstanbul'dan başka yerlerde yaşamak isteyip, türlü nedenlerle bunu başaramayan dört kişi hayata kaldığımız yerden devam ediyoruz.


Beto

melodika

cevaplanmayı bekleyen o kadar çok soru var ki...
yanıtları "flu" bende
bu soruları yüksek sesle sorunca birisi
cevabı iyice saklanıyor
sanıyorum tüketmek benim derdim
pek dert de değil ya
evet evet
tüketmek benim
konum.
bu aralar
sessizliği, düşünmeyi tüketiyorum
uykuyu tüketiyorum
yastığımı
yorganımızı
çocukların heyecanlarını tüketiyorum
sessiziliğimin nedeni tüketimimdir
bu geçerli bir neden midir?
sanmıyorum!
bu aralar bir taşın üzerine oturup
beyni mi de dışarı çıkartıp düşüncelerimi ayıklıyorum
bilgisayarların saniyede yaptıkları işleri
ben saatleri tüketerek yapıyorum
bunu isteyerek yapıyorum
ta ki içimdeki o düğmeyi bulup
ona basana kadar
zamanın olmadığı günleri tüketiyorum
inanın bazen hiç oturmuyorum
bazen hiç susmuyorum
bazen hiç utanmıyorum
bir tren geçiyor önümden
içinde paylaşımlar, sevdiklerim, az kaldı seviyorum galiba dediklerim
öğretiler
öğretilenler
öğrettiklerim
hala öğrenemediklerim
el sallamayı tüketiyorum
son durağa kadar yürümeyi istiyorum
sanırım bu arada
sabrınızı tüketiyorum:)
tüketmeyi denemediğim tek şey sevgi
buraya yazılar yazmasam da
bugün yeni doğmuş bir oğlak sevdiğimi paylaşmasam da
ilk kez bugün
genç anne olmak istediğimin farkına vardığımı
kocam hatta kendim dahil kimseye yumurtlayamasam da
sevgi dolu sitemi sırt çantama koyuyorum
ben bu aralara sırt çantamı
ve içindeki "an"ları tüketiyorum
fakat sesimi duymasanız da
inanın
sizi seviyorum

bu yazı aslında neşeli bir şarkı
sol minör
ya da fa
bir de öyle okur musunuz?